LoLa's Sundays No.24

LoLa's Sundays No.23

LoLa's Sundays No.22

LoLa's Sunday's No.21

Ερωτοτροπίες- ΧΑΒΙΕΡ ΜΑΡΙΑΣ

Tο παρελθόν έχει ή δεν έχει τελικά σημασία; Ύλη βουβή που αλλοιώνεται, παραποιείται πάντα από το παρόν, από εμάς τους ίδιους από τον χρόνο. Καλμάρει , αποθηκεύεται. Μας κατηγοριοποιεί ναι μάλιστα, αυτό το κάνει. Εμφανίζεται που και που μας αναστατώνει. Ξανατοποθετείται για λίγο ή για πολύ. Επανεμφανίζεται πιο αλλαγμένο αυτή τη φορά. Ποτέ τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως τότε, τίποτα που να σε κάνει να νιώσεις όπως ένιωσες εκείνη την στιγμή, εκείνη την μοναδική στιγμή που συνέβη. Όλα σιγούν, εξασθενούν.

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις Ερωτοτροπίες; Με αυτή την παραληρηματική αφήγηση; Αφήγηση στεγνή, ψυχρή διαυγή. Αφήγηση για μια ιστορία θανάτου, έρωτα κι εμμονής. Ναι εμμονής. Ίσως καμία.


''... ας είναι βουβή η ύλη του παρελθόντος, κι ας διαλύονται ή ας κρύβονται τα πράγματα, ας μη εξιστορούν  κι ας μη φέρουν άλλες συμφορές. Δεν θέλω να είμαι ούτε σαν τα καταραραμένα βιβλία που ανάμεσά τους περνώ τη ζωή μου, που ο χρόνος τους είναι ακίνητος και καραδοκεί πάντα εκεί κλειδωμένος, παρακαλώντας να τον ξεσκεπάσουν για να κυλήσει πάλι και να διηγηθεί για άλλη μια φορά την παλιά του, επαναλαμβανόμενη ιστορία. Δεν θέλω να είμαι σαν αυτές τις γραμμένες φωνές που συχνά μοιάζουν πνιχτοί στεναγμοί, βογκητά βγαλμένα από έναν κόσμο άψυχων κορμιών, στη μέση του οποίου κειτόμαστε όλοι μόλις πάψει η εγρήγορσή μας.''

Η Μαρία Ντολθ δουλεύει σε έναν εκδοτικό οίκο. Κάθε πρωί πίνει καφέ-πριν την δουλειά- παρατηρώντας. Παρατηρώντας ένα ζευγάρι. Ζευγάρι αλλιώτικο από τα άλλα. Αυτό δεν το έχει αποβλακώσει ούτε αποξενώσει ο γάμος. Αυτοί οι δυο συνεχίζουν και ζουν. Είναι ερωτευμένοι. Μέχρι που κάποια στιγμή εξαφανίζονται, χάνονται και είναι αρκετές μέρες αργότερα που η Μαρία θα πληροφορηθεί για το άτυχο και τραγικό συμβάν, την δολοφονία του Ντέβερν. Τίποτα τυχαίο, σχεδόν δηλαδή, κάτι που θα ανακαλύψει η Μαρία. Θα ανακαλύψει την πραγματικότητα. Πραγματικότητα αμφισβητήσιμη.

Ένας κυκεώνας σκέψεων, συναισθημάτων που σε στροβιλίζουν. Αυτό είναι οι Ερωτοτροπίες. Το φίμωμα το εγκεφάλου αδύνατο. Κάθε απάντηση και μια ερώτηση, κάθε ερώτηση και μια απάντηση που κρύβεις καλά μέσα σου. Κι όλα αυτά που γεννιούνται εδώ μέσα, θα ξεχαστούν. Γιατί κάπως έτσι είναι. Θα ανήκουν στο παρελθόν. Δεν θα σε αγγίζουν πια μέχρι να ξαναπιάσεις το βιβλίο. Γιατί σίγουρα θα το κάνεις και ίσως τότε να είναι από τις λίγες ή μάλλον ελάχιστες στιγμές που θα νιώσεις όπως και τότε. Όπως  με εκείνη τη πρώτη φορά,  με εκείνη τη πρώτη ανάγνωση.



''...η περιπλάνησή του στο Παρίσι, το ξελόγιασμά του από την αρχή και οι ταλαιπωρίες του και η λαχτάρα του για αποκατάσταση να ανήκαν μοναχά σε ένα θραύσμα από πέτρινη στήλη στην αίθουσα ενός μουσείου, στα ερείπια από αρχιτεκτονικά τύμπανα με ακατάληπτες πια επιγραφές, μισοσβησμένες στη σκιά από ένα χνάρι, να ήταν αντίλαλος ενός αντίλαλου, ελάχιστη καμπύλη, στάχτη, κομμάτια από μια ύλη του παρελθόντος, βουβή που αρνήθηκε παρέλθει και να σιγήσει.''


Εκδόσεις Πατάκη
Μετάφραση Χριστίνα Θεοδωροπούλου.

LoLa's Sundays No.20

THE RED TREE- SHAUN TAN

                                                 
Αύγουστος 2012, δέμα από Δουβλίνο. Δώρο από ένα φίλο με ένα σημείωμα μέσα « Είμαι σίγουρος πως θα σου αρέσει…πρόσεχε μια λεπτομέρεια »έγραφε. Όμορφο σκέφτηκα, θα το κοιτάξω αργότερα είπα. Άγνωστος για μένα ο Shaun Tan δεν είχα ξανά ακούσει, δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι γι’ αυτόν, πρώτη γνωριμία. Ενθουσιασμός.

 Η ιστορία ενός κοριτσιού δίχως όνομα, η ιστορία του καθενός, το τέλος αισιόδοξο. Ένα ταξίδι θλίψης, απογοήτευσης, αμφιβολίας, αναζήτησης, παραίτησης με ένα προορισμό σχεδόν βέβαιο. Το σκηνικό έτοιμο με ένα παίξιμο κάπως μονότονο. Ο εσωτερικός κόσμος ενός παιδιού ή ενός μεγάλου και πως φαντάζει στα μάτια του. 

Δεκαεπτά σελίδες ,δεκαεπτά σχέδια, δεκαεπτά προτάσεις που εκφράζουν με απίστευτη ζωντάνια με ένα απίστευτο τρόπο αυτό που οι λέξεις μερικές φορές δεν μπορούν να πουν. Όχι στο συγκεκριμένο, περισσότερες λέξεις θα ήταν καταστροφικές, θα ήταν περιττές.

 Παγιδευμένοι στο εαυτό μας, κλεισμένοι σε μπουκάλια φορώντας σκάφανδρα είμαστε ξεχασμένοι, αποκομμένοι νιώθοντας παντελώς μόνοι. Η έξοδος αναγκαία. Επιστροφή ζέχνοντας ναφθαλίνη, ο προσανατολισμός μοιάζει ανέφικτος. Κι έπειτα βλέπεις, νιώθεις αυτό που όφειλες να είχες δει, αυτό που όφειλες να έχεις νιώσει. Ήταν εκεί μαζί σου σε ακολουθούσε. 

Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων. Οι άνθρωποι Α αυτοί που τους αποκαλύπτονται όλα εξ αρχής με απίστευτη διαύγεια, αυτοί που υπομένουν γνωρίζοντας το τέλος, σαφώς αισιόδοξο. Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι Β αυτοί που είναι κάπως πιο χαλασμένοι. Αυτοί επιλέγουν να μην δουν, άλλωστε δεν μπορούν είναι ενάντιο στην φύση τους. Έλκονται από το σκοτάδι, τους αρέσει παγιδεύονται σε αυτό. Κάπου κάπου αναδύονται, όχι για πολύ, κι ύστερα ξαναβουτούν πιο διψασμένοι από ποτέ. Και κάπως έτσι πορεύονται.

 Η ιστορία ενός κοριτσιού, ενός εφήβου, ενός ενήλικα, η ιστορία η δική μου. Είναι χαραγμένη για τα καλά επάνω μου. Μόνο που εγώ διάλεξα διαφορετικό τέλος. Σκοτάδι και ελπίδα μαζί ή χώρια. Ανήκω φαίνεται στην κατηγορία Β. Το περίεργο είναι ότι και να μπορούσα να επιλέξω μεριά πάλι στην ίδια θα ήμουν.

 Το μόνο που δεν έγραφε το σημείωμα είναι πρόσεχε... Δεν ξέρω αν γνώριζε, ίσως ναι ίσως όχι το αποτέλεσμα ίδιο.

 Υ.Γ1. Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Γιώργο για την απίστευτη μεταφορά από το χαρτί στο χέρι.( DirtyRasel Yakuza κοινώς).





Y.Γ2. Το χέρι τούμπανο και  φρεσκοχτυπημένο.