Η λίστα της LoLa για το 2017.

Να' μαστε λοιπόν, 3 μέρες πριν την εκπνοή του 2017. H ανάγκη της ανασκόπησης, έχει κάνει την εμφάνισή της αρχές Δεκέμβρη. Τότε βγαίνουν σημειωματάρια, τα παλιά και τα ανέγγιχτα εκείνα που θα γεμίσουν με καινούριους στόχους που θα αφορούν το νέο έτος.Μια διαδικασία που η αλήθεια είναι περιμένω πως και πως, θαρρείς πως αν αριθμήσεις αυτά που έχεις στο μυαλό σου να αποτελούν ένα είδος γραπτής υπόσχεσης, και σε περίπτωση αθέτησης της,θα συμβεί κάτι. ίσως να δώσεις κάνα δυο -τρεις δικαιολογίες στον εαυτό σου θα τραβήξεις μια γραμμή , το επόμενο νούμερο ίσως έχει φανεί πιο τυχερό.
Ένα από αυτά τα σημειωματάρια γεμίζει με εκείνα τα βιβλία που διάβασα μέσα στην χρονιά.Φέτος οι αναγνώσεις δεν ήταν πολλές, να μια υπόσχεση γραπτή που θα αριθμηθεί κι αυτήν για την επόμενη χρονιά,μα κάποιες από αυτές ήταν δυνατές. Ορίστε λοιπόν, η λίστα της LoLa για το '17.Η σειρά τυχαία εκτός του πρώτου φυσικά.







10) Το μάτι-Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.

Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που απεικονίζει εύστοχα τη σύγχυση της μοντέρνας εποχής, την ουσία που έχει η εικόνα, και όχι η ύπαρξη. Η αδράνεια και η αποποίηση των ευθυνών, παρουσιάζεται μέσα από μια γραφή εξαιρετική, με μεταφορές, παιχνίδια λέξεων και μια εξαιρετική μετάφραση εκείνης του Γ.Ι. Μπαμπασάκη.

9) Η Ώρα του αστεριού-Κλαρίσε Λισπέκτορ.

'Tο βιβλίο είναι γραμμένο από χέρι ασθενικό και παθιασμένο.Η Κλαρίσε είχε ήδη κατά κάποιο τρόπο πάψει να είναι δημιουργός, να είναι συγγραφέας.Είναι το τελευταίο κείμενο, εκείνο που έρχεται μετά.Μετά από όλα τα βιβλία.Μετά τον χρόνο. Μετά το εγώ.Ανήκει στην αιωνιότητα , σε εκείνο τον χρόνο πριν από το μετά από το εγώ, τον οποίο τίποτα δεν μπορεί να διακόψει.Στον χρόνο εκείνο, σε εκείνη την μυστική και αιώνια ζωή θραύσματα της οποίας είμαστε''.

Ένα βιβλίο για την απλότητα της ζωής, για τις χαμένες απολαύσεις, εκείνες που έχουμε ξεχάσει από καιρό. Tρέχουμε, να φτιάξουμε ένα φανταχτερό μέλλον, μουντζουρώνοντας το παρόν.
Οι λέξεις της Κλαρίσε σε καταπίνουν.

8)   Η μυστική ιστορία- Ντόνα Ταρτ.

Η Ταρτ πλέκει με μαεστρία την προσωπικότητα των ηρώων της, και μας βυθίζει στην δίνη τους, στα πάθη τους, στην πολυπλοκότητά τους. Το ενδιαφέρον και η αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας παραμένει έντονο, παρότι γνωρίζουμε την έκβασή της. Η γραφή απλή χωρίς φανφάρες, αφήγηση πειθαρχημένη που δημιουργεί μια εκπληκτική ατμόσφαιρα.
Μια ιστορία που παραμένει μυστική, πληρώνοντας ο καθένας το τίμημα που του αναλογεί.

7) Η μελαγχολία της αντίστασης- Λάσλο Κρασναχορκάι.

Ένα μυθιστόρημα που περιγράφει αριστουργηματικά την κοινωνία μας, μια κοινωνία που είναι παραδομένη στους φόβους της, τις προκαταλήψεις,που είναι γερά στερεωμένη σε ψευδείς βεβαιότητες. ''Μια πνιγηρή τρύπα που πνίγει κάτω από το μαλακό της πάπλωμα κάθε κύμα καθαρού αέρα.Η γραφή του Κρασναχορκάι σαρωτική.Μια πρόζα απαράμιλλης ομορφιάς , με τις υπνωτιστικές ποιητικές εικόνες του, και τον μακροπερίοδο λόγο του.Μια θλίψη διακατέχει το βιβλίο, η θλίψη της σήψης, της λήθης στην οποία η ανθρώπινη ύπαρξη βυθίζεται αργά μα σταθερά.


Η μετάφραση της Αβραμίδου είναι εξαιρετική.


6) Η Συντέλεια του κόσμου- Τζέννυ Έρπενμπεκ

Η Έρπενμπεκ γράφει ένα βιβλίο για τον θάνατο. Μια ιστορία, βέβαια δεν αρκεί και γράφει για μια ζωή που περιέχει δυνάμει πολλές ζωές.Αυτή η περιδίνηση σε τόπο, χρόνο και τις διαφορεικές εκδοχές αποτελούν έναν ισχυρό πυρήνα γύρω από τον οποίο η συγγραφέας μας δίνει ένα μαγευτικό μυθιστόρημα. Με φόντο ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο ιστορικό πλαίσιο,η ηρωίδα της Έρπενμπεκ μεταστοιχιώνεται , ξεκινώντας από την Γαλικία της αυστροουγκρικης μοναρχίας περίπου το 1900,συνεχίζεται στην Βιέννη μετά το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, στην Μόσχα την εποχή του σταλινισμού, στο Βερολίνο της Λαοκρατικής Δημοκρατιας για να ολοκληρωθεί στο Βερολίνο της σύγχρονής Επανενωμένης Γερμανίας.
Το βιβλίο χωρίζεται σε ‘’υποβιβλία’’ όσες και οι εκδοχές της ιστορίας, και ανάμεσά τους παρεμβάλλονται διάφορα ιντερμέδια που δίνουν στην αφήγηση έναν εξαίσιο ρυθμό. Η γραφή σε υπνωτίζει, σε μεταφέρει εδώ κι εκεί, παρατηρώντας την διαφορετική κάθε φορά εξέλιξη της ηρωίδας, τον διαφορετικό κάθε φορά θάνατο που έχει επιλέξει η συγγραφέας γι’αυτήν.

Η μετάφραση του Αλέξανδρου Κυπριώτη εξαιρετική

5) Το πρόσωπό σου αύριο (Πυρετός και Λόγχη)-Χαβιέρ Μαρίας

Ο Μαρίας με το θαυμάσιο ύφος του, με την εκπληκτική γραφή του εμπλουτίζει και διανθίζει τις ίδιες ερωτήσεις, τις ίδιες εμμονές με την εξαντλητική χρήση των λέξεων, των συνωνύμων τους και των αντίθεων τους.
Πιάνεις ένα βιβλίο του Μαρίας και ξέρεις ότι δεν θα προσπερνάς τις σελίδες του ανάλαφρα, ότι δεν θα βγεις ο ίδιος μετά το πέρασμά τους.

4)    Από την Άιντα στον Χαβιέρ - John Berger

  Ένα μυθιστόρημα σε γράμματα, γράμματα από την Άιντα στον αγαπημένο της Χαβιέρ, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε ισόβια.

Ένα βιβλίο για την πολιτική και τον έρωτα.

Ένα βιβλίο για την προσμονή και την ελπίδα.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο.

3)   Ρομπέρτο Μπολάνιο-Το Παγοδρόμιο

Η ιστορία ξεκινά με έναν φόνο, ντύνοντας την έτσι με ένα πέπλο μυστηρίου. πλήθος ερωτημάτων αρχίζουν και γεννιούνται η ιστορία προχωρά,οι αφηγήσεις συγκλίνουν. Τ μυστήριο λύνεται αλλά, πραγματικά αυτό δεν σε νοιάζει, προσωπικά εμένα δεν με ένοιαζε να μάθω ποιος ήταν ο δολοφόνος. Η γραφή σε μαγνητίζει, ο λυρισμός, η απογυμνωμένη κι όμορφη ποίησή του.Ο κόσμος που σε βυθίζει είναι ιδιαίτερος και δεν λές να βγεις από εκεί, ακόμη και όταν η τελεία θα σημάνει το τέλος.



Ένα εξαιρετικό βιβλίο με αφηγηματικό παλμό που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα.

2)  Λίγη Ζωή-Χάνα Γιαναγκιχάρα

Τέσσερις φίλοι μετακομίζουν στην Νέα Υόρκη μετά την αποφοίτησή τους, για να φτιάξουν την ζωή τους. Άφραγκοι, χαμένοι με μόνα εφόδια την μεταξύ τους σχέση και τις φιλοδοξίες τους θα αρχίσουν σιγά σιγά, να θέτουν στόχους, να αρχίζουν να οριοθετούν τις ζωές τους. Ο Γουίλεμ, ο Μάλκομ, ο Τζέι μπι και ο Τζουντ(αχ, αυτός ο Τζούντ) είναι οι βασικοί χαρακτήρες, χωρίς αυτούς το μυθιστόρημα δεν θα υπήρχε. Υπάρχει ο Άντι , ο Χάρολντ, η Τζούλια κι ο Ρίτσαρντ κι άλλοι, πολλοί άλλοι. Η αρτιότητα των χαρακτήρων τέτοια, που νομίζεις ότι είναι αληθινοί, ότι υπάρχουν εκεί δίπλα και τους βλέπεις, τους ακούς ακόμη και ότι μπορείς να τους αγγίξεις.Είναι τέτοια η συναισθηματική και η προσωπική ανάμειξη με τον κόσμο εκείνο των τεσσάρων που είναι σαν να ζεις σε δυο κόσμους, άλλοτε μόνο σε έναν εκείνο του Τζούντ, που αναρωτιέσαι τι θα συμβεί, ποια θα είναι η εξέλιξη σαν να πρόκειται για έναν πολύ δικό σου άνθρωπο και το συναίσθημα βαρύ, τόσο βαρύ που μερικές φορές αναγκαζόμουν να κλείσω το βιβλίο να πάρω καμιά ανάσα για να μπορώ να συνεχίσω.

Μια ιστορία τοποθετημένη σε μια άχρονη Νέα Υόρκη, έτσι που δεν σου αποσπά τίποτα την προσοχή υπάρχει μόνο ο Τζουντ, ο Μάλκομ, ο Τζέι μπι και ο Γούιλεμ τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.Ένα μυθιστόρημα που σε αναστατώνει. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγα με λυγμούς. Τέτοια η ένταση, τέτοιο το συναίσθημα.

1) Το Εργοστάσιο Σφηκών- Iain Banks.

Η αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς.

Πρόκειται για ένα περίεργο, σοκαριστικό, πότε-πότε βάναυσο βιβλίο. Η ανάγνωσή του σε μερικά σημεία είναι μια απείρως οδυνηρή εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα δεν τολμάς να πάρεις ανάσα μην σου ξεφύγει κάποιος συμβολισμός, ή κάποια εξαιρετική φράση.
Παρακολουθούμε την ζωή του δεκαεξάχρονου Φρανκ, ο οποίος και ζει απομονωμένα μαζί με τον πατέρα του στο νησί. Ο αδερφός του Έρικ, μόλις έχει δραπετεύσει από την ψυχιατρική κλινική, όπου και νοσηλευόταν τα τελευταία χρόνια.

Η βια αντί φωνής, η βία που χρησιμοποιείται σαν απόδειξη της ίδιας της ύπαρξης. Οι τύψεις δεν έχουν θέση εδώ, ο Φρανκ ρωτά, το εργοστάσιο απαντά.
Ένα βιβλίο που κατά λάθος έπεσε στα χέρια μου, άλλωστε ανήκει σε μια κατηγορία(τρόμου) η οποία δεν είναι το φόρτε μου. Κι έρχεται ο Banks να με διαψεύσει.
Το εργοστάσιο Σφηκών είναι ένα εκπληκτικό, αλλόκοτο βιβλίο.Απολαυστικό τόσο για την απόλυτη θηριωδία του αλλά και το μήνυμά του, κυρίως γι' αυτό.

Ορίστε και το σάουντρακ της φετινής χρονιάς.

Eύχομαι σε όλους Χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

Τριάντα πέντε.

Να, μια μέρα που σε βγάζει εντελώς από την ρουτίνα σου. Μια μέρα που ο χρόνος γίνεται ιδιαίτερα αισθητός. Είναι μια νέα αρχή ή κι ένα τέλος αν χρειάζεται. Τα πάντα είναι στοιβαγμένα μέσα σ'ένα δευτερόλεπτο.Εικόνες και αναμνήσεις που είχαν με κόπο ταξινομηθεί, καταγραφεί ξεχύνονται εμπρός σου.Γυρνάς τον εαυτό σου μέσα, έξω.Αναθεωρείς, ξανά σχεδιάζεις.
Η χρονιά που πέρασε έφερε όλα όσα δεν μπορούσα να φανταστώ. Με προσπάθεια, κόπο κι επιμονή. Κι είμαι εδώ σήμερα χαμογελώντας, κολυμπώντας πάνω στο πρόσωπο του χρόνου.
Τριάντα πέντε λοιπόν, αύριο θα το έχω ξεχάσει.

Η λίστα της LoLa για το 2016.

Λίγο πριν την αλλαγή της χρονιάς, εν όψει του νέου έτους υπάρχει αυτή η ανάγκη της ανασκόπησης. Για την χρονιά που πέρασε, οι στόχοι που επιτεύχθηκαν και εκείνοι που μείναν στα σκαριά. Είναι μια περίοδος που παρότι μελαγχολική τις περισσότερες φορές(άλλωστε μιλάμε για έναν ολόκληρο χρόνο που πέρασε), είναι θαρρείς αναγκαία. Ναι, ακόμη και για τις αναγνώσεις μας, άλλωστε τι θα ήμασταν χωρίς αυτές;
Η σκέψη για την ανάρτηση άρχισε κάνα μήνα πριν, ποια ήταν άραγε τα βιβλία εκείνα του 2016 που αλήθεια με συγκλόνισαν; Υπήρξαν αλήθεια τέτοιας φύσης αναγνώσματα;Η απάντηση ήταν ήδη εκεί. Γνώριζα εξαρχής το βιβλίο της δικής μου χρονιάς.  Ας μην προτρέχουμε όμως. Ας ξεκινήσουμε από το τέλος, η σειρά τυχαία..εκτός βέβαια του πρώτου.



10) Το τούνελ- Ερνέστο Σάμπατο

 Μια ξερή αναφορά γεγονότων, η εξομολόγηση ενός φόνου. Ο δράστης αποστασιοποιημένος πια στο κελί του, περιγράφει δίχως να παρασύρεται. Διαυγής, με τους τοίχους να τον περικυκλώνουν.
Μια σύντομη νουβέλα που διαβάζεις απνευστί. Λίγες σελίδες μα καταφέρνουν να σε απορροφήσουν να σε μαγέψουν. Ζεις και εσύ με αυτούς. Είσαι κι εσύ σαν αυτούς.
Βρίσκεσαι κι εσύ στο δικό σου τούνελ περιμένοντας να συναντήσεις εκείνον που περπατά σε ένα παράλληλο. Και περιμένεις να φτάσεις στο χώρισμα, να σπάσεις το γυαλί.

9) Όταν όλα καταρρέουν- Νικόλ Κράους.

Η αφήγηση της Κράους σε καθηλώνει. Μια πρόταση κλείνει και πάντα αρχίζει μια άλλη. Δεν έχει σημασία αν θα ξεκινήσει εκεί που είχε μείνει η προηγούμενη , σημασία έχει ο τρόπος που θα κολλήσει και θα οδηγήσει στην επόμενη και στην επόμενη...
Κι αυτό κάνει η Κράους στο μυθιστόρημα αυτό, οι λέξεις κολλούν η μια πάνω στην άλλη σαν μαγνήτες κι εσύ πάνω σε αυτές.

8) Μ' ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι-Αλέξανδρος Κυπριώτης 

                                 

 Εμμονικές επαναλήψεις, φράσεις που γράφονται ξανά και ξανά, δίνουν ρυθμό, φράσεις που θα αποτελέσουν τον πυρήνα γύρω από τον οποίον θα επέλθει η έκρηξη. Καταπιεσμένες σκέψεις, συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια ,να χιμήξουν με ορμή τσακίζοντας όποιον βρουν μπροστά τους ακόμη και τους ίδιους, λύτρωση.


Προτάσεις προσεγμένες, το νήμα που ακολουθεί σκούρο κόκκινο, το μαχαίρι ακονίζεται ξανά και ξανά, το χτύπημα καίριο. 

7) Η χαμένη γλώσσα των γερανών- David Leavitt

Μια ιστορία για την ομοφυλοφιλική ζωή της Νέας Υόρκης η οποία απειλείται από την επίθεση του ΑIDS. Μια ιστορία για την μιζέρια του έρωτα που ξεθωριάζει, τις οικογένειες που είναι τόσο τρωτές και ανίσχυρες.Μια ιστορία εσωτερικής αναζήτησης. Ένα βιβλίο που σκεφτόμουν μέρες μετά την ανάγνωσή του. 

6) Αύριο στην μάχη να με σκεφτείς- Χαβιέρ Μαρίας

Μια αφήγηση που αφορά τη λήθη, την μνήμη. Κι άλλα, πολλά άλλα τον θάνατο μα κυρίως την εξαπάτηση τον συνδετικό κρίκο στις σχέσεις των ανθρώπων μα και του εαυτού μας.
Η γραφή του Μαρίας μαγευτική, ακατάπαυστη γραφή. Ολόκληρες σελίδες να αποτελούν μια παράγραφο, να διαβάζεις και να ξαναγυρνάς να διαβάζεις και να ξαναγυρνάς.Αυτό που γουστάρω τρελά στην γραφή του, είναι εκείνες οι προτάσεις που εμφανίζονται ξανά και ξανά από την αρχή ως το τέλος. Εμμονικές να αναλαμβάνουν το πόστο τους εδώ κι εκεί. Αυτό μου αρέσει.Όχι μόνο.

5) Σταθμός έντεκα-Emily St. John Mandel.

Ένα καλοδουλεμένο, έξυπνα δομημένο κείμενο. Η γραφή απλή χωρίς φιοριτούρες, σε παρασέρνει, σε κρατά εκεί μέχρι να γυρίσεις και την τελευταία σελίδα. Τα δυο ευρήματα της συγγραφέως , η περιπλανώμενη συμφωνία από την μια με την επιμονή της στον Σαίξπηρ και τα κόμικς από την άλλη που σχεδίαζε μια από τις πρωταγωνίστριες, είναι εξαιρετικά.

4)Το παρελθόν- Alan Pauls

Ένα μυθιστόρημα υπαρξιακού τρόμου, ποτισμένο με ασπρόμαυρο χιούμορ, κυνισμό, παράλογα σκηνικά με δυο πρωταγωνιστές εθισμένους , ενίοτε εκνευριστικούς, ένα μυθιστόρημα με περίσσιο συναίσθημα, σχεδόν αντι-ερωτικό. Μια ιστορία που σε κάνει να γελάς να κλαις, να αγανακτείς.
Μια ιστορία που αιμορραγεί αφήνοντας πεισματικά το σημάδι της.

3) Πάτι και Ρόμπερτ- Πάτι Σμίθ.

Η Πάτι μας μεταφέρει στην τότε στυλάτη και μποέμικη Νέα Υόρκη, Θα μιλήσει για τον Ρόμπερτ λατρευτικά, ακόμη κι όταν θα πάψουν να είναι ζευγάρι. Η σχέση τους αδερφική, μητρική αναλλοίωτη στον χρόνο.
Η μετάφραση του Καλοφωλιά, οι φωτογραφίες θα δώσουν στο βιβλίο ένα εντυπωσιακό καλοδουλεμένο αποτέλεσμα.Ένα βιβλίο που διαβάζεις και ακούς, ένα ταξίδι στην ποίηση, το ροκ εν ρολ. Μια ανάδυση στο τότε υπό τις λέξεις της Πάτι,το αποτέλεσμα μαγικό.

2)  Η υπέροχη φίλη μου -Έλενα Φεράντε.

Ένα βιβλίο αφιερωμένο στην φιλία, στην παιδική ηλικία και την μετάβασή της στην ενηλικίωση, Ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις από τα χέρια σου αν δεν το τελειώσεις. Το διάβασα με μια ανάσα, ήθελα να δω τι θα συμβεί.

1) Confiteor -Ζάουμε Καμπρέ.

Ανοίγεις το βιβλίο διαβάζεις την πρώτη σειρά και μπαίνεις μεμιάς σ' έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι χωρίς να σε νοιάζει στο παραμικρό τι συμβαίνει έξω από τα όριά του. Ανοίγεις το βιβλίο διαβάζεις την πρώτη σειρά και νιώθεις μεμιάς ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο βιβλίο από εκείνα που θα σε συνοδεύουν αρκετές μέρες μετά την ανάγνωσή του.

Ένα βιβλίο γεμάτο μουσική, αφιερωμένο στον έρωτα, την φιλία, την τέχνη, τον πόνο, την εξιλέωση και το κακό, την εκδίκηση την αγάπη. Ένα βιβλίο με μια υπέροχη γλώσσα μια εκπληκτική πλοκή.

Να γυρνάς στο σπίτι πως και πως για να χαθείς μέσα σε εκείνο τον κόσμο του Αντριά και να αρνείσαι να βγεις από εκεί. 

Είναι το βιβλίο της δικής μου χρονιάς λοιπόν ναι, το ομολογώ.

Φυσικά υπάρχει και το σάουντρακ του 2016. Το κομμάτι που άκουσα αναμφισβήτητα περισσότερο.

Εύχομαι σε όλους Χρόνια πολλά. Εύχομαι μια χρονιά γεμάτη ομορφιά. Και αναγνώσεις ,πολλές αναγνώσεις. 

Kοιτάζω την οθόνη ο κέρσορας αναβοσβήνει. Πάει καιρός σκέφτομαι. Από την τελευταία φορά έχουν συμβεί πολλά , παλιές πόρτες έκλεισαν κάποιες άλλες άνοιξαν, οι ρυθμοί διαφοροποιήθηκαν , η παλιά μου ιδιότητα αντικαταστάθηκε από κάποια άλλη κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι. Τα πάντα τρέχουν κι εγώ ακούω τον ήχο των βημάτων που προσπαθώ να ακολουθήσω.
Δέκα χρόνια σπαταλήθηκαν. Υπήρχα μόνο για να παράγω, πληκτρολογώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα μέχρι τα δάχτυλά μου να πάρουνε φωτιά. Ανοιγόκλεινα το στόμα και σκορπούσα χαμόγελα σαν χάννος σε κάθε δηλητηριασμένη φάτσα που συναντούσα εντός κι εκτός γραφείου. Κοιμόμουν και ξυπνούσα  με μουδιασμένα δάχτυλα και πρησμένα πόδια, ονειρευόμουν κουμπιά και πουλούσα τον χρόνο μου επί πιστώσει.
Προσβολές και ταπεινώσεις, και κάθε φορά προσπαθούσα να ανοίξω το στόμα να ξεράσω όλον τον οχετό που είχε μαζευτεί,να αποτινάξω από το λαρύγγι μου όλο το πύον, να καθαρίσει ξανά.Το ξανάκλεινα κανένας ήχος δεν έβγαινε παρά μόνο κουνούσα το κεφάλι, μούδιαζα ολόκληρη, και ξαναγυρνούσα στην θέση μου , στο μικροσκοπικό βασίλειό μου.


''Τι θες και τρώγεσαι με τα ρούχα σου;'' με ρωτάει
''Καλά'' του απαντάω.
 Το αφήνω στην άκρη. Έχει δίκιο σκέφτομαι.
''Χαμογέλα'', λέει.
 Χαμογελάω.

Πάνε αυτά πέρασαν.

Για την χρονιά που πέρασε.

Τακτοποιούσα σήμερα τα χαρτάκια εκείνα που βρίσκονται παντού-μόνο όταν τα ψάχνεις δεν τα βρίσκεις- χαρτάκια που αφορούν τις λίστες με τα προσεχώς, ονόματα συγγραφέων που δεν έχεις ξανακούσει, βιβλία που αναφέρονται σε άλλα βιβλία, βιβλία που παρουσιάζονται από διάφορα μπλογκς, βιβλία φρέσκα, βιβλία εξαντλημένα... και συνειδητοποιώ  ότι φέτος είναι μια χρονιά με λίγα αναγνώσματα αλλά μια χρονιά με δυνατές αναγνωστικές στιγμές, μια χρονιά με πολύ πολύ καλά βιβλία.
 Να,λοιπόν - ακόμη μια λίστα-  αυτά που ξεχώρισα.

1.    Η Κασσάνδρα και ο λύκος( εκδόσεις Καστανιώτη).

Καμιά ανάλυση  δεν μπορεί να εξηγήσει την γοητεία αυτού του βιβλίου. Ένα βιβλίο σκληρό, τρομαχτικό απροσδόκητα  όμορφο. Ένα βιβλίο που τελείωσε και το ξανά έπιασα από την αρχή αμέσως, χωρίς καμία παύση. Ένα σπάνιο δημιούργημα, τηρεί και τον κανόνα εκείνο για το ξεκίνημα του βιβλίου.
'' ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ, ΙΟΥΛΙΟ, ΛΥΚΟΦΩΣ, ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ
'Οταν με φέρανε να με δει, γύρισε προς τον τοίχο.''





2.Εμείς τα θηρία.(μετ.Θωμάς Σκάσσης, εκδ. Πατάκη)

Μια ιστορία βαριά, έξοχα ειπωμένη.Βουτιά στο παρελθόν. Ένα υπέροχο βιβλίο, μια καινούρια φωνή που σε κάνει να θες περισσότερο Τζάστιν, περισσότερες σελίδες.





3. Έθιμα Ταφής( μετ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Ίκαρος)

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα. Μια ιστορία αληθινή μέσα από μια άλλη ματιά. Ένα βιβλίο άκρως ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, με ζωντανές περιγραφές και με πολύ δυνατές στιγμές όταν παίρνει την σκυτάλη η Άγκνες. Η ένταση να κορυφώνεται ολοένα και πιο πολύ και η αδικία να σε πνίγει. Ένα εξαιρετικό βιβλίο.


4. Κατά μόνας( μετ.Κυριακίδης Αχιλλέας, εκδ.ΟΠΕΡΑ)

Η γραφή του Νέουμαν μαγευτική. Η θλίψη να στάζει από παντού όχι για τι είναι κύριο μέλημά του, όχι, είναι η φύση των θεμάτων που πραγματεύεται. Ο θάνατος, η φθορά, η απώλεια κι ένα μέλλον εκτρωματικό.




5. Καρυότυπος( εκδ, ΚΙΧΛΗ)

Το διάβασα σε μια μέρα γιατί  δεν γινόταν αλλιώς όχι, τέτοιο το βιβλίο αυτό. Η γραφή του Παπαντώνη εντυπωσιακή και το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου εκπληκτικό. Τελειώνοντας το πρώτο κεφάλαιο ξαναγύρισα αμέσως εκεί δυο φορές πριν συνεχίσω αυτιστική κι εγώ μαζί με τον Ν.
Ένα βιβλίο που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ, ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί με τον Λιπάττι στο repeat.



6. Μπονσάι( μετ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ. Πατάκη)

Ένα μυθιστόρημα μόλις 102 σελίδων. Συμπυκνωμένη αφήγηση χωρίς πολλά- πολλά, δίχως βαρύγδουπες ατάκες, δίχως σάλτσες καθαρή ατόφια γραφή. Μια φαινομενικά απλή ιστοριούλα που σου κολλάει στο μυαλό για μέρες. Πολύ απλά το μυθιστόρημα τούτο τα σπάει.




7. Χουάν Ρούλφο( μετ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ.Πατάκη)

 Ένα άκρως ατμοσφαιρικό κείμενο που στην αρχή σε μπερδεύει σου παίρνει κάμποσο για να ακολουθήσεις. Μα σαν αρχίσουν όλα να μπαίνουν σε σειρά τότε μόνο  θα καταλάβεις ότι έχεις να κάνεις με ένα συγκλονιστικό τουλάχιστον βιβλίο.








8.Καρδιά τόσο άσπρη( μετ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ.Σέλας)

Πρόκειται για το βιβλίο της χρονιάς, της δικής μου χρονιάς. Ένα βιβλίο που κλείνοντας το κάθε φορά στέκεις εκεί για λίγο εκεί ακούνητος και περιμένεις. Περιμένεις χωνέψεις αυτό που μόλις διάβασες, περιμένεις να συνέρθεις. Ένα βιβλίο που σκέφτομαι ακόμη, ένα βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα, ένα βιβλίο... μα τι βιβλίο.


(Η Ναυτία, οι Λέξεις, ο Λύκος της Στέππας και πάνω από όλα ο Τροπικός του Καρκίνου  δεν είναι φετινά, καινούρια αναγνώσματα.Είναι αναγνώσματα που επιστρέφω εκεί συχνά που δεν μπορούν να μπουν σε καμιά λίστα.)

Η χρονιά έχει και το δικό της σάουντρακ, ένα κομμάτι που άκουσα όσο κανένα άλλο φέτος.

Eύχομαι καλή χρονιά σε όλους με πολλά αναγνώσματα από κείνα που σου παίρνουν το μυαλό, από εκείνα που τα αφήνεις και στέκεσαι σαν χάνος... από εκείνα τα καλά!

Άστο για αύριο....

Σήμερα οτιδήποτε σου θολώσει το μυαλό, να σε βγάλει εκτός πραγματικότητας λες και δεν θα ξυπνήσεις και θα βρεις τα περιττώματα του εαυτού σου εδώ κι εκεί, να περάσει απλά το σήμερα λες και η αυριανή μέρα θα ξεκινήσει με δόξα και με χάρη και όλα θα είναι όπως πρέπει, όλα θα έχουν μεγεθυνθεί κι εσύ μαζί. Θα παιχτούν καινούριες μελωδίες , θα κυριευτούμε από πάθος, η ευδαιμονία θα κατακλύσει τα κορμιά μας, το παρελθόν δεν θα στοιχειώνει και θα απλωθεί μπρος στα πόδια μας ένα ένδοξο μέλλον, θα βγούμε από τα σπιρτόκουτα δεν θα ζέχνουμε ναφθαλίνη. Θα βρούμε τρόπο να μπαλώσουμε τα κενά μας, οι λέξεις δεν θα επαναλαμβάνονται μα θα γεννιούνται νέες, θα ανακαλύψουμε την ποίηση όχι εκείνη που οδηγεί στην απόγνωση, ο εγωισμός μας σε καταστολή κι εμείς βασιλιάδες της αυθεντίας και της καλοσύνης. Θα τρυπώσουμε ξανά μες τις ζωές μας ακέραιοι. Μα όλα αυτά αύριο, σήμερα οτιδήποτε σου θολώνει το μυαλό , να περάσει κι αυτή μέρα-να πάει που;-περιμένοντας πάντα το αύριο, όχι σήμερα αύριο. Τι σημασία έχει, αύριο πάλι.

H απόφαση είχε ήδη παρθεί. Ήταν όλα έτοιμα. Θα έγραφε επιτέλους εκείνο το τεράστιο βιβλίο. Βιβλίο που θα ταρακουνούσε για τα καλά τον κόσμο εκείνο της λογοτεχνίας. Έβαλε και το γραφείο κάτω από το παράθυρο. Τόσες αλλαγές στην διακόσμηση για να φτιάξει ένα χώρο καλλιτεχνικό σαν κι αυτά που χάζευε στο διαδίκτυο. Τώρα όλα στραφταλίζουν , όλα είναι στην σωστή σειρά. Το μόνο που απέμενε είναι να γράψει, αλλιώς θα πήγαιναν όλα στράφι.

Μόνο που δεν υπάρχουν πια ιστορίες να ειπωθούν. Δεν υπάρχουν ήρωες, οι έρωτες  έχουν πεθάνει πια ή βγαίνουν νεκροί μέσα από την μήτρα.Ο ήλιος στέκει ακόμη ψηλά φωτίζοντας την βρωμιά που κρύβει ο καθένας, φωτίζει τις ρωγμές του καθενός.

Πρέπει να γράψει, η απόφαση είχε παρθεί.

 Δεν προμηνύονται  αλλαγές. 

Επιστροφή με ένα απόσπασμα για τι άλλο; Για τον χρόνο.

...Αυτά τα τελευταία χρόvια ξοδεύτηκαv ξέρετε σκληρά .Καταλάβατε τι εvvoώ;;όχι;;Σας μιλάω για τη διαφορά μεταξύ του χρόvoυ που ζώθηκε ,του χρόvου που πέρασε και του χρόvου που προσφέρθηκε. Καταvοητό;;
Μιλάω επίσης για χρόvο που απαιτείται,για χρόvο δαvεικό και για χρόvο που ποτέ δε προσφέρθηκε.Μιλάω για χρόvο καταληστευμέvο.Ω vαι,αv όχι στοv ύπvo όχι κοιμισμέvο,αλλά κάπως vαρκωμέvo.Ξοδεύτηκαv στη λεπτομερή καταμέτρηση όλων τωv λεπτώv και των δευτερολέπτων και του ύστατου περάσματος.Μια ώρα!Μια μέρα!Έφυγε!Δραπέτευσε άσπιλη, αδιάσειστη, Να μη ζωθεί ποτέ, vεκρόχροvε που πας και εξαφαvίζεσαι;;ποιoς σε χειρίζεται αv όχι εγώ;;


Nick Cave- And the Ass Saw the Angel.

Τριάντα τρία.

Ξεκινάμε όπως υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε. Έπειτα μας μετατρέπουν σε κάτι άλλο.Επαναλαμβανόμενη προσπάθεια για επαναφορά στο πρωτότυπο, το αποτέλεσμα σαφώς συγκεχυμένο. Δοκιμή στο reset ανεπιτυχής έκβαση. Νόμιζα ότι θα μπορούσα να το καταλάβω, να το διαχειριστώ αλλά όχι, στην πραγματικότητα όχι.
Μόνο σε γενικές γραμμές.
Επιστροφή στο παρόν. Επαναπροσδιορισμός, καινούριοι στόχοι στα σκαριά το απαιτεί η μέρα.
Φτιάχνω προτάσεις και φτιάχνω εμένα. Ανασυντάσσομαι, τοποθετώ κόμμα και τελείες και παίρνω ανάσα, κάνω παύσεις και συνεχίζω να διαμορφώνομαι αναλόγως τη σειρά και τα σημεία στίξης. Προσπαθώ να ακολουθήσω τη ροή, να περιπλέξω το νόημα, κατάληξη πουθενά. Παγιδευμένη στα αραιώματα και στα πυκνώματα των συλλαβών η  πρόταση δεν σχηματίζεται, κάτι λείπει πάντα κάτι λυπεί.Η επανάληψη μπλοκάρει ίσως σήμερα να είναι η τυχερή μου μέρα.Ίσως σήμερα να εξαφανιστώ. Αυτή την ημέρα ίσως να μην  είμαι εγώ, να ξεφύγω.
Θέλω να μεγαλώσω ξανά. Να μάθω να διαβάζω και να συντάσσω από την αρχή, να φτιάξω εκείνη την πρόταση να αρχίζω να βγάζω νόημα τέτοιο που να μην ξεθωριάζει. Ίσως σήμερα  συμβεί.