Reinhard Kleist- Johnny Cash

Παιδικά χρόνια στα μπαμπακοχώραφα με σκληρή δουλειά, έξι μέρες την εβδομάδα ζώντας σε καλύβα δίχως θέρμανση. Παρηγοριά το ραδιόφωνο. Όλη η οικογένεια μαζεμένη γύρω από την μαγική συσκευή να ακούει με πάθος μουσικές εκπομπές.
'' Δεν χρειάζεται να έχεις μεγαλώσει μέσα στην φτώχεια για να γίνεις πετυχημένος κάντρι μουσικός'' θα πει αργότερα ο Τζόνυ ''αλλά βοηθάει.''
Η γη δεν αποδίδει θα μετακομίσει στο Ντιτρόιτ να εργαστεί στην αυτοκινητοβιομηχανία. Τα παρατάει γνωρίζει την πρώτη του σύζυγο Βίβιαν, θα εργαστεί σε μια εταιρεία ηλεκτρικών ειδών οπού εκεί γνωρίζει τον Μάρσαλ και τον Λούθερ. Αρχίζουν παίζουν, αρέσουν, είναι καλοί.Τα υπόλοιπα ακολουθούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο ακατέργαστος ήχος της μπάντας τα  σπάει.Όλοι παραληρούν. Η συνέχεια αναμενόμενη, εθισμός στην νικοτίνη, αλκοόλ και αμφεταμίνες. Ο Τζόνυ αποτυγχάνει παταγωδώς να είναι υπόδειγμα συζύγου και πατέρα, είναι πιο μεγάλος από αυτό πιο μεγάλος από την ίδια την ζωή, χωρίζει.
Γνωρίζει την Τζούν, οι επιτυχίες απανωτές ολόκληρη η Αμερική δυναμώνει το ραδιόφωνο όταν παίζει τα τραγούδια του. Because you' re mine, I walk the line.
O ίδιος έχει φτάσει τα όριά του  σκιές τον ακολουθούν, καρφώνεται με το αυτοκίνητό του πάνω σε στύλους. Η Τζούν βρίσκεται δίπλα του, πάντα θα είναι. Θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να τον απαλλάξει από τους δαίμονες του.Λίγο μετά το θρυλικό λάιβ στην φυλακή, ποτέ του δεν είχε τόσο άγχος.


Μια ασπρόμαυρη εκδοχή της ζωής του μαυροφορεμένου Τζόνυ, του πρίγκηπα της κάντρι που έβρισκε την ευτυχία πίνοντας ένα φλιτζάνι καφέ με την αγαπημένη του στο πάγκο της κουζίνας. Αυτός ήταν, είναι.
Μια ιστορία ειπωμένη μαεστρικά. με στοίχους τραγουδιών να δίνουν και να παίρνουν. Ένα γκράφικ νόβελ διαφορετικό, ουσιώδες, πλησιάζοντας όσο γίνεται την προσωπικότητα του τεράστιου Τζόνυ.
Ο Danzig λίγο αργότερα θα γράψει θα τραγουδήσει ο  J.Cash:  Ι was born to bring trouble wherever I'm...


Eκδόσεις:Οξύ
Μετάφραση: Γεωργία Σακάτου
Πρόλογος: Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης.

LoLa's Sundays No.25

LoLa's Sundays No.24

LoLa's Sundays No.23

LoLa's Sundays No.22

LoLa's Sunday's No.21

Ερωτοτροπίες- ΧΑΒΙΕΡ ΜΑΡΙΑΣ

Tο παρελθόν έχει ή δεν έχει τελικά σημασία; Ύλη βουβή που αλλοιώνεται, παραποιείται πάντα από το παρόν, από εμάς τους ίδιους από τον χρόνο. Καλμάρει , αποθηκεύεται. Μας κατηγοριοποιεί ναι μάλιστα, αυτό το κάνει. Εμφανίζεται που και που μας αναστατώνει. Ξανατοποθετείται για λίγο ή για πολύ. Επανεμφανίζεται πιο αλλαγμένο αυτή τη φορά. Ποτέ τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως τότε, τίποτα που να σε κάνει να νιώσεις όπως ένιωσες εκείνη την στιγμή, εκείνη την μοναδική στιγμή που συνέβη. Όλα σιγούν, εξασθενούν.

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις Ερωτοτροπίες; Με αυτή την παραληρηματική αφήγηση; Αφήγηση στεγνή, ψυχρή διαυγή. Αφήγηση για μια ιστορία θανάτου, έρωτα κι εμμονής. Ναι εμμονής. Ίσως καμία.


''... ας είναι βουβή η ύλη του παρελθόντος, κι ας διαλύονται ή ας κρύβονται τα πράγματα, ας μη εξιστορούν  κι ας μη φέρουν άλλες συμφορές. Δεν θέλω να είμαι ούτε σαν τα καταραραμένα βιβλία που ανάμεσά τους περνώ τη ζωή μου, που ο χρόνος τους είναι ακίνητος και καραδοκεί πάντα εκεί κλειδωμένος, παρακαλώντας να τον ξεσκεπάσουν για να κυλήσει πάλι και να διηγηθεί για άλλη μια φορά την παλιά του, επαναλαμβανόμενη ιστορία. Δεν θέλω να είμαι σαν αυτές τις γραμμένες φωνές που συχνά μοιάζουν πνιχτοί στεναγμοί, βογκητά βγαλμένα από έναν κόσμο άψυχων κορμιών, στη μέση του οποίου κειτόμαστε όλοι μόλις πάψει η εγρήγορσή μας.''

Η Μαρία Ντολθ δουλεύει σε έναν εκδοτικό οίκο. Κάθε πρωί πίνει καφέ-πριν την δουλειά- παρατηρώντας. Παρατηρώντας ένα ζευγάρι. Ζευγάρι αλλιώτικο από τα άλλα. Αυτό δεν το έχει αποβλακώσει ούτε αποξενώσει ο γάμος. Αυτοί οι δυο συνεχίζουν και ζουν. Είναι ερωτευμένοι. Μέχρι που κάποια στιγμή εξαφανίζονται, χάνονται και είναι αρκετές μέρες αργότερα που η Μαρία θα πληροφορηθεί για το άτυχο και τραγικό συμβάν, την δολοφονία του Ντέβερν. Τίποτα τυχαίο, σχεδόν δηλαδή, κάτι που θα ανακαλύψει η Μαρία. Θα ανακαλύψει την πραγματικότητα. Πραγματικότητα αμφισβητήσιμη.

Ένας κυκεώνας σκέψεων, συναισθημάτων που σε στροβιλίζουν. Αυτό είναι οι Ερωτοτροπίες. Το φίμωμα το εγκεφάλου αδύνατο. Κάθε απάντηση και μια ερώτηση, κάθε ερώτηση και μια απάντηση που κρύβεις καλά μέσα σου. Κι όλα αυτά που γεννιούνται εδώ μέσα, θα ξεχαστούν. Γιατί κάπως έτσι είναι. Θα ανήκουν στο παρελθόν. Δεν θα σε αγγίζουν πια μέχρι να ξαναπιάσεις το βιβλίο. Γιατί σίγουρα θα το κάνεις και ίσως τότε να είναι από τις λίγες ή μάλλον ελάχιστες στιγμές που θα νιώσεις όπως και τότε. Όπως  με εκείνη τη πρώτη φορά,  με εκείνη τη πρώτη ανάγνωση.



''...η περιπλάνησή του στο Παρίσι, το ξελόγιασμά του από την αρχή και οι ταλαιπωρίες του και η λαχτάρα του για αποκατάσταση να ανήκαν μοναχά σε ένα θραύσμα από πέτρινη στήλη στην αίθουσα ενός μουσείου, στα ερείπια από αρχιτεκτονικά τύμπανα με ακατάληπτες πια επιγραφές, μισοσβησμένες στη σκιά από ένα χνάρι, να ήταν αντίλαλος ενός αντίλαλου, ελάχιστη καμπύλη, στάχτη, κομμάτια από μια ύλη του παρελθόντος, βουβή που αρνήθηκε παρέλθει και να σιγήσει.''


Εκδόσεις Πατάκη
Μετάφραση Χριστίνα Θεοδωροπούλου.